Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 1 februari 2026
Op wach
Moorzeel allein… of in gelid
sjouwer aan sjouwer naevenein,
steit hae te haoje aan de straot –
oze greunbakseldaot.
Meistentieds midde in de nach –
mer ouch dèks smörgesvreug
ratelendj en rollendj nog flot
nao de stoeprandj gebrach.
Wied e-weg zuus se ‘m mèt flikkeruig al kómme,
huuers hum van dónbie gevieërlik grómme –
det gael monster mèt oeapegesperdje moel
op struiptoch nao ós verzameldj voel.
Mèt ziene lange erm opzie
grieptj hae de greunbak bie de prie,
kieptj dem op de kop…
en vritj in eine kieër alles op.
Sjèlle, sjale, besjummeldj broead,
eine aafgeknaagdje hanepoeat –
Aoh! waat kan d’r zich begaje…
vuueral somers aan die vese maje.
Zoea maaktj hae de burger blie
in oos weggoeajmaatsjappie.
Mer stank achteraaf neet raar te kieke
es Maaslandj zien soldij op kumtj strieke.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 1 februari 2026
Dichte
Ze vraoge mich waal ins:
‘Wie duis se det noe… det dichte?’
‘Och…’ zèk ich, ’doe paks get wäörd,
neet te zwaor… leefs lichte
zèts die achterein,
den bès se al bienao klaor…’
’Jao… waas det mer waor
det ‘t zoea mekkelik is.
’t Mót toch ouch rijme
es ich mich neet vergis?’
‘Kloptj…! Gewuuen twieë wäörd numme
die in klank uueverein stumme.
Mer… zèt neet zoeamer get bie-ein
wie in ’n goodkoup sinterklaosrefrein!
Es dichter mós se laote blieke
in eige zeel te wille kieke
en te sjuve, sjrappe en sjore
waat dèks dagelang kan dore.
Kiek waal oet… gank niks verknoeaje
door get goods weg te goeaje.
Soms kumtj ’t d’r zelfs op aan
oppernoew te beginne… van vuueraafaan.
Toet se dulgedrejdj in de kop
meuggeprakkezeerdj zuchs: ich stop!
Zörg det ’t ritme lekker löptj
en de zin zich nörges ströptj.
Plök get humor, strui ‘n grepke,
reur det ónger dien poëtisch pepke.
Blieve preuve of ’t nog waal smaaktj
waat se vaerdig höbs gemaaktj.
Ein nach wegzètte in de kelder –
daonao pas oetservere op de telder.
Zoea…! Noe wèts se van besjeid
wie ‘t mèt det dichte geit.
Perbeer gewuuen op dien maneer
den kumtj allich get op papeer
en maaks se strakkes de laezer blie
mèt dien zelfgesjreve poëzie.’
‘Danke vuuer dees versjes-sjrieve-lès,
ich gaon perbere, doon mien bès.
Mer wach… vertèl mich nog ein dink:
woea verkoupe ze dae dichtersink…?’
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 5 oktober 2025
Es
Es midde op zieë ’n gammel buuetje
vol vluchtelinge ómsleit en vergeit
verdrinktj mien zieël.
Es in Darfur de minse zich óngerein
aafslachte det de aerd roead kleurtj
blootj mien zieël.
Es in Gaza de hóngerdoead
hóngerde kinjer in de ouge kiektj
sturftj ouch mien zieël.
Es in Oekraïne doezendje minse
vuuer drones in kelders kroepe
sjoeltj ouch mien zieël.
Es in Remunj ’ne jóng en zien moder
in häör aangestoeake hoes verbranje
stiktj ouch mien zieël.
Es in Den Haag de minister vreugtj
’n noeadpakket in hoes te hoeale
zwiegtj mien zieël.
En es mörge…
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 16 maart 2025
Vuuerjaor in mineur
Noe de wintjer vuuer ’t vuuerjaor op de knieje geit
en mót bènneblieve achter zien bevroeare roete –
kan ich mèt zónger jas aan eindelik nao boete
óm te zeen wie ’t mèt Moder Natuur hie steit.
Sperzjes kumtj al kieke mèt ziene witte kop,
forsythia stuit knalgael op springe,
maerels huuers se ’n aubade bringe,
en kroenekrane vlege oze kantj weer op.
Aevel…, in de gaard van ’t werreldtenieël
gruje granaatkoele vol netele,
bluje baar distele op ’t veldj van zwieël,
en kratse drones mèt sjerpe stekele
depe voeare in ‘n blojendje zieël.
Dao kriegtj Moder Natuur éin kleur –
die in mineur.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 23 februari 2025
Verkleidj
Is de tied van vastelaovendj dao
kumtj vanzelf ouch weer de vraog
Waat trèk ich aan dit jaor?
D’n eine is d’r drek mèt klaor
maaktj zich gaar-oet neet zoea drök
en zeuktj get in de kleierkis.
D’n angere is eine perfectionis
en kleitj zich vol glamour en glitter
in zien sjoeanste pekske.
In de optoch trèkke de gekste
creaties vol kolder en fantasie
es einzelgänger vuuerbie.
Wie ein kleurriek sjilderie
zeen groeate groepe aangekleidj
door ’n meisterlike nejsterhandj.
En ich…? Och, óngerhandj
höb ich ’t allemaol waal gehadj
en zèt de zaak nimmieë op de kop.
Mèt inkel ‘n bolheudje op
ammezeer ich mich net zoea good
door stil te kieke wie angere doon.
Jao…, vreuger spróng ich róndj es clown,
indiaan, of smeis es cowboy en sjoeat
knallendj mien pistool mèt pölferkes laeg.
Ieërs teikendje ich den in ’n paar vaeg
mèt ‘ne verbrandje kroekestop
’n zwart snörke op de boeavelup.
Noe zaet mien kleinkindj: ‘Opa hup!,
ich vèrf dich ‘n zunke
op de wang en naas.’
Zelf geit dae kleine baas
es Harry Potter verkleidj en tovertj zwejjendj
mèt zien stekske op mien gezich ‘n lechske…
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 12 januari 2025
Winse
Kan ich waal ‘n Gelökkig Noewjaor winse
es de werreld in brandj steit –
minse zich op puinhuip bie-ein mótte rape
en de loch vol doeadsveugel dreuntj…?
Mót ich aevegood ’n Gezóndj Noewjaor winse
es d’r amper nog minse in de zörg wirke –
wae ’n noeadpakket in hoes mótte höbbe
plus geldj vuuer ’t geval nimmieë te kónne pinne…?
Moog ich toch Alles Waat Winselik is winse
es de thermostaat oet blieftj bie ’t vreze –
de welvaartszón neet bènne sjientj bie minse
die op de voedselbank zeen aangeweze…?
Zal ich de regeringleiders ouch ’t bèste winse
en vraoge det zie ós zeen staon –
Zoraida nao sjoeal kan gaon,
Nabil ’n eige bèd kriegtj, en oma hulp aan hoes…?
Jeh jao… wae mótte ós ’t bèste blieve winse –
det is toch zeker waor!
Daoróm wins ich den ouch boeavenal:
ederein ’n Riek en Zalig Noewjaor.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 10 november 2024
Aod Thoear
Ónger de boum bie de waterpöt
tróffe Thoearder zich al ieëwe trök –
wie hie later waerdje geboewdj
veuldje det den ouch gans vertroewdj.
Staats en stevig stuis se nog te prieke
hoofdjes door de jaore haer neet te wieke.
Diene gevel sjrieftj gesjiedenis –
vertèltj zwart op wit wie aod se bès.
Al die caféhaojers maakdje dit hoes
vuuer de Thoearder toet ’n twieëdje thoes.
De duuer stóng altied oeape bie leef en leid –
bèn benoewdj wie det noe wiejer geit.
Diene naam Aod Thoear weurtj oetgegumdj
want ‘t noewe Trefpuntj is hie vergundj.
Al ging det ómduipe neet vanzelf –
wae zeen ós gewuuen trök in 1711.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 6 oktober 2024
Kirmis
Dinkendj aan kirmes zeen ich de harmenie
op persessiezóndig door de straote gaon
mèt baejendje luuj achteraan in ’n rie –
en langs de kantj kiekers te gape staon.
Dinkendj aan kirmes zeen ich manskaerels
smaondigs door de straote gaon –
óm van kefee nao kefee kaartendj
mèt de vuus op de taofel te slaon.
Dinkendj aan kirmes zeen ich vriejers
sjufelendj op de dansvloer staon –
getrouwdje stèlle in kómpenie
saoves oet danse gaon.
Dinkendj aan kirmes zeen ich de flaje
en kaoj sjóttel op sjape in de kelder staon –
woea ’t bezeuk zich aan kós begaje
vuuer weer nao hoes haer te gaon.
Dinkendj aan kirmes zeen ich mich zwejje
en op de kerresel rundjes zitte te drejje,
in de botsauto’s sture wie ‘ne echte chauffäör,
‘n roeas sjete in de sjeettent vuuer häör,
mich hoeke in de rups ónger de dook,
ómhoeag gaon in de sjómmel wie ’ne gestekook,
in de Zjimmie… herstikke dul,
tuike trèkke óm ‘ne prul,
aan de griepkraan… niks d’rin,
‘ne kenieëlstaaf, popcorn of sókkerspin,
‘ne paoling of gebakke vès,
jao… kirmes vere wól m’n bès.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 6 oktober 2024
Pollie
Pollie…
Kóm…
Kóm deh…
Kóm noe…
Pollie!
Noe kóm!
Kóm hie!
Kums se…
Ha, dao bès se…
Zoea is t’r braaf…
Hie blieve!
Neet wegloupe!
Pollie, kóm hie!
Kóm hie, zèk ich dich!
Pollie, allei… kóm trök!
Den neet…
Stómme hóndj!
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 17 maart 2024
Vaders handj
Ich veul de sterke henj van vader
mich hoeag in de loch höffe –
zègkendjes: Aoh, waat is d’r groeat!
en den trök opvange in de sjoeat.
Ich veul de handj van vader
mich strang vashaoje bie hum vuuer
op de stang of mich in de rök duje
op mien eige fietske.
Ich veul ouch vaders handj
die mich hel óm de oeare watsjtj
ómdet ich veurke stoeak
in ’t struue tösse de aerbieëre.
Ich zeen wie vaders vingers
’n flot ritme mèt de dieëme keze
óm de straole mèlk sjumendj
in de ummer te doon sjieëze.
Ich ruuk de zuver henj van vader
door de Sunlightzeip aan de pómpestein
es klómpe en uueveral zeen oetgedaon
óm aan taofel te gaon.
En nog altied veul ich zien
zaochte handj röstendj in de mien –
zègkendjes: Jóng, ’t is gedaon…
Har Ramakers
(gedicht)
Torna | Cultura 28 januari 2024
GEBED VAN EINE TWIEFELIEËR
Hieër, zeetj Gae nog dao, hiebaove
in Uuer Riek, zoea groeat en wied?
Ich zooj gaer nog aeve met Uch wille kalle…
Neet allein om Uch te laove.
Mér Gae wètj: ’t is weer tied:
Vastelaovesgekke springe door de straote..
Waat zal ich doon, Levenhieër?
Auch weer mètgaon deze kieër?
Ich zal mich hieèl good haoje
aan uuer wètte…
Get aojhore aan ’t buffet
en auch oppe tied nao bèd.
Zal ich den mien fieëstnaas met vast op gaon zètte?
Hieër, wiltj Gae get helder spraeke?
Ich kan Uch bienao neet verstaon.
Jao, ich weit Hieër, woonsdaag, den begintj de Vaste..
Zal ich den in die zes waeke gaaroet gein kefee in gaon?
Hieël min aete?
Hieër, det zeen toch erg zwaor laste…
Jao, Gae zekgt Hieër op gooi grunj
Auch begeerte, det is zunj
Det geldj aevegood vuuer erme, es vuuer rieke…
Waat vuuer vuuernummes ich auch maak,
de wil is good…mèr ’t vleis is zwaak.
Ich zal perbere, nao gein anger vrouw te kieke..
Hieër, Gae höbtj ós wille lieëre:
de mins laeftj neet van broead allein.
En dae tekst höb ich bizunjer good verstange…
Mér uuer kinjer, det zeen ‘hieëre’:
zètte alles ongerein,
blieve ’s nachts nog waal ins gaer vriej laat oethange,
dèkker waertj ’t hallef drie
Ich bön t’r zelf verrèks gaer bie.
Uuevertraej ich daodoor Uuer wette?
Es ich Uch dus good verstaon,
höbtj Gae lever det ich néét gaon?
Zal ich den mien fieëstnaas mer weer aaf gaon zétte…?
Hieër, de sjäöp die Uch dit vraoge, zeen beslistj van gooie wil,
Gae höbtj zelf gezeen wie good die luuj zich baeje.
Raod van Elf, de Vorst, de Prins, die zitte vuueraan in de riej
Uch te ieëre, en echt waor neet songer reje…
Dank Uch Hieër, waat zeetj Gae good!
Nöttigheid zitj ós in ’t blood,
mér wae zulle hieël sjerp op den duuvel lètte…
En luiptj ’t mis: vergaef ós Hieër
vuuer dae eine rótte kieër,
noew wae vuuer drie daag oos fieëstnaas op gaon zétte!!
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 26 november 2023
Ode aan Aod Thoear
Es jónge snaak of vlokker vaeg vónje wae hie
al de waeg nao Repelsteeltje en Sinterklaos.
Ouch vuuer te grabbele wiste wae ’t waal
want mèt Aodjaor goeajdje ze bie Rol erg royaal.
Jao, toen kwoeame wae al hie, bie Fia en tant Marie!
Spuueldje ’t Radi Ensemble, de Heikrekels of Accordeonette,
den waas ’t stampevol in de zaal bie Rölkes-Mette.
En mèt vastelaovendj zónge wae hie hel
oos eige sjlagers mèt de prinsekepel.
Jao, wae woeare hie, mèt die daag gaer d’rbie!
Gings se trouwe den heels se broelof en receptie in de zaal
en ’t vel vertaere nao ‘n begrafenis waas toendertied normaal.
Bie ’n gooj segaar en dröpke sóndigs nao de mès
waerdje duchtig gekaartjj aan ’n taofel vief of zès.
Jao, den drónke wae ós óngerein gemeinlik mieër es ein!
In de hoeagtiedaag van ’t waekeliks kiene trok men
oet de wieje ómtrèk nao de zaal van Pietje Stiene.
Tourbösse op daagtoch kènne ouch dit Thoears café
en lègke aan vuuer ’n koffietaofel of oetgebreidj diner.
Jao, ouch toeriste wied van hoes, veule zich op slaag hie thoes!
De voetbal, biljarters, doevemèlkers en sjötterie
kómme al jaore bie-ein in häör clublokaal hie.
En de geschied- en heemkundekring hèltj van
tied toet tied häör laezing of vergadering.
Jao, wae zeen dèk van de pertie es d’r get te doon is hie!
De Kennedymars mèt zien EHBO, de gemeindje mèt ’t stembureau,
de dokter mèt de griepspuit – ze kómme allemaol achteróm;
want dao is ’t kirmes wie ’t spraekwoeard zaet.
En verdorie… ’t bleek ouch nog waor aafgeloupe jaor.
Jóng, waat zeen wae toch blie mèt zoea’ne zaal wie hie!
Woea Fia, Pietje en John ós in de loup der tied óntvele
zeen ‘t Carien, Petra en Geert die toet ’t lès oeape hele.
Mer det wachte haet häör neet gebrach
waat mennigein zich haaj bedach.
Nae, wae zeen ech neet blie es Aod Thoear toe geit hie!
Staon wae strak almaol op straot
door det besloet van de gemeindjeraod
nao D’n Ingel te mótte verhoeze?
Minseleef, den geit ’t spoeze!
Kiek oet, waat ich uch vertèl –
anges weurtj D’n Hemel nog ‘n hèl…
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 26 november 2023
Aojershoes
Woea ’t kezelpaedje knerptj ónger de sjoon,
de vuuerduuer spintj bie ’t oeapedoon,
tied in stoeaf op plevuze liktj
en stildje oet laeg kamers spriktj…
dao ruuk ich nog de sóndigse sop,
zit ich aan taofel mèt de zeve telders d’rop,
kraaktj de zöldertrap bie de buuevelste traej
en steit ’t bèd woea-in ich mien weesgegroetje baej…
’t spoear volgendj wie ’ne hóndj
loup ich d’r nog eine kieër róndj
mèt in miene maag eine dikke knoup
door det misselik bördje TE KOUP.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 29 oktober 2023
Moder en ich
Wae zitte same aan de kuueketaofel –
ich te lieëre, zie zök te stoppe
vuuer nog ’ne winjtjer mèt te gaon.
Nao ’n puueske valle häör de ouge toe
en röste de henj in de sjoeat –
ze sjriktj wakker es ich häör aanstoeat.
‘Mós se nog väöl, jóng?’ vreugtj ze.
‘Gaontj mer gerösj nao bèd’, zèk ich
en lèk naoldj en gare aan de kantj.
Dit beeldj oet mien jóngesjaore kumtj
dèkker trök. Den waer ich gans werm –
neet allein van die zök.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 24 september 2023
Partituur
Es de wintjer zich de pupse oet de ouge vrieftj
en ’t vreugjaor ziene naam in gouje lètters sjrieftj,
kumtj de sperzjes mèt zien wit köpke kieke
en zuus se zwelve weer op häör nès nieërstrieke.
Wie door ’n meisterhandj geleidj
waere veldj en gaard gelp aangekleidj.
Door op ’ne rieke ougs te traktere
lieëtj de zomer zich den volop vere.
Kumtj naojaor aan de blajer rökke
is ’t tied óm appele en paere te plökke,
chrysante nao de kirkhof te bringe
en vuuer de veugel óm ’n zugabe te zinge.
Traog wie persessie trèkke de daag vuuerbie,
blaoze mèt bevroeare vingers häör pertie.
‘Begin mer weer van vuueraafaan’, zaet Moder Natuur
‘zoea steit ’t immers in mien partituur.’
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 26 maart 2023
Mèt meziek
Trómme op de telder mèt mets en versjèt
of zès bitterballe broesendj in ’t vèt…
is det meziek?
En de dónderslaag op eine heite zomerdaag
of det boenkeboenke den van de scan…
is det ouch meziek?
Meziek vertèltj verhaole vol veur en fantasie
hèltj ós van weeg toet graaf kómpenie.
Meziek plektj plaosters op de deepste sneje
en wiltj ouch toew vinsters ’n oetzich beje.
Meziek geuftj mèt eine breie zaochte kwas
kleur aan geveules en grieptj dich dèk vas.
Kruuptj mèt häöre geis gans in dien waeze
en kan door sjoeanheid allein al genaeze.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 26 februari 2023
Hökskes
De ieërste kieër det ich in ’n hökske sting
waas wie ich nao de bewaarsjoeal ging.
In ’t koealehok gezatte door zuster Marie-José,
ich weit nog altied neet waatv’r stouts ich deej
mer veuldje mich zoea verloeare en zwart.
Ich kneeldje es kemuniekantj in de beechstool nieër
zaag det hökske van bènne vuuer de ieërste kieër.
Wis gaaroet neet waat te zègke tieënge menieër keplaon
op zien vraog of ich zunj haaj gedaon
mer mien zeelke veuldje nimmieë zoea wit.
Ich deendje es seldaot ’t vaderlandj,
stóng in ’t wachhökske mèt gewieër inne handj:
je maintiendrai waas ’t devies.
Veuldje mich krek ’ne militaire plies
mer neet op mien gemaak in det legergreun.
Och, dao zeen toch zoeaväöl hokker en hökskes
in allerlei maote, geure en kleure:
fietsehok, berghok, poetshok,
doevehok, knienshok, hoonderhok,
pashökske, böshökske…
’t Kleinste hökske, zoea is d’r mer ein
dao-in haoj ich oos democratie mèt oppe bein.
Staon dèkker waal te twiefele mèt det potloead
es ich mich aafvraog in geweitesnoead:
Welk hökske maak ich dits kieër ins roead?
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 22 januari 2023
Vergaete
Ich kan mich neet herinnere wie gruuets ich waas
wie ich es kleuter allein op mien fietske reej.
Ich kan mich neet herinnere waat ich allemaol dach
wie ich es zevejäörige de Ieërste Kemunie deej.
Ich bèn vergaete woearóm ich van de meister
van de veerdje vuuer straof in de hook mós staon.
Ich bèn vergaete waat ich bie keplaon beechdje
ómdet ich zoeagenaamdj zunj haw gedaon.
Waas ’t in de boetsauto’s of de rups det ich
’t ieërste muulke van mien maedje kreeg?
En wiene waas ’t det wae later mèt de kinjer
ginge kampere in det plaetske bie Mestreech?
Och, ich bèn toch zoea vergaetechtig allewiel…
Woea ligke de sluuetels, de parepluuj, de bril…
en vergaat ich vanmörge soms mien pil?
Óm in te logge bèn ich weer ’t wachwoeard vergaete
en wie haet verdorie det dräödje percies vas gezaete?
Ich vergaet toch ouch zoeaväöl name de lèste tied…
Gister nog, ich bèn ‘m kwiet… Dinges Wèts-se-waal,
dae sjriever, gans kaal… Wie-hètj-dae-ouch-alweer,
of die camping bie det meer… Woea-waas-det-noe,
de naam van dae zenger van U2… Zèk-’t-gaw.
Ich bèn ouch alweer vergaete waat ich
mich mèt Noewjaor vuuergenómme haw.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 18 december 2022
NOEWJAOR 2023
’t Aod hingtj oet te ziepe op de lievesdraod,
sjrieftj zich in lèste dröppele vuuer ós nieër.
’t Noew vèltj es kuuesper vlokke ónbesjreve
nog driehóngerdviefensestig kieër.
Al zal alles zich neet good hame
of niepe waal ins de sjoon.
D’r kómme nog genóg daag
óm ’n strikske óm te doon.
Goeaj vinsters en duuere wagewied oeap,
laat de windj wejje door dien haor.
Duip de pen in gouje ink
vuuer ’n riek en zalig noew jaor.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 18 december 2022
Grabbele 2.0
Ich kóm hie aangeloupe
en zeen de sjouw al rouke.
Ich zeen ’t aan d’n oeavewis
det d’r good gebakke is.
Is d’r niks gebakke
goeatj den neut en appele.
Vrouw gaeftj det dj’r lang laeftj
det dj’r riek en zalig waertj.
Dit zóng de sjoealjeug van Thoear
es op Aodjaorsdaag grabbele woear
en zie róndjtrok óm deftige minse
Zalig Noewjaor te winse.
En zoea zingtj m’n nog eder jaor,
allein die neut en appele ligke nimmieë klaor,
en det stoeake van de oeavewis
is ouch allang gesjiedenis.
Kriegtj det grabbele den geine noewe jas,
mót de teks neet waere aangepasj?
Koup det kindj ins ’n paar noew sjoon,
die haet ’t mèt det loupe hel vandoon!
Och… ein traditie kèntj gein ambitie
en doe wèts, leve sjat…: det van ós haet kleier zat.
Wae mótte oze aandach verdeile
en ‘t leid van ermlestige gaon heile.
Want kiek ins óm dich haer…
zoeaget zuus se toch neet gaer:
ganse rieje… maeterslank…
aansjuve vuuer de kleierbank.
Wae kónne naeve kinjer te traktere
bès aan de voedselbank donere
en aeteswaar gaon bringe.
Den zulle ouch de groeate minse zinge:
Ich kóm hie aangeloupe
en zeen de sjouw al rouke.
Ich zeen ’t aan d’n oeavewis
det d’r good gebakke is.
Luuj gaeftj det dj’r lang laeftj
det dj’r riek en zalig waertj.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 6 november 2022
November
Bliefs se smörges nog get ligke, lekker werm in bèd…
leus se bie de koffie ouch get langer de gezèt…
is ’t T-shirt ómgetoesj vuuer ‘n dik wölle ves…
staeke stevele aan de veut en henj deep in de tes…
gaon óm vief oor de gerdiene en vinsterloeke toe…?
Jao, den wèts se van dien eige: ’t is naojaor noe.
Es de blajer aan de buim häöre tied höbbe gehadj
en de wiezers van de klok inj oktoeaber zeen verzatj…
es de kroeate en de aerpel op ’t veldj waere oetgedaon
en de kroenekraone trèkkendj nao ’t zuide gaon…
Jao, den wèts se ouch sónger kalender
’t is alweer november.
Trèktj de harmonie door ’t törp mèt fieësmeziek
en loupe vastelaovesveerders al verklèdj te kiek…
zuus se lampionne luchtendj in de optoch gaon
en oetgeholdje pompoene aan de vuuerduuer staon…?
Den is ‘t Cecilia, de 11e- van-de-11e , Fakkeletines en Halloween
en haet november vuuer mennigein zien medicien.
Jeugtj de windj haachel en raengel tieënge roete…
is ’t mistig mer mós se toch per se nao boete…
kriegs se zin in eine telder ertesop
of zoormoos mèt ein flink stök woos d’r op,
pannaas, boerekuuel of moearemoos…?
Det is vuuer november allemaol tout-même-chose.
O november, wie wil ich dich noe ieëre,
hie vèltj vuuer mich nog zoeaväöl óm te lieëre?
Zeen ich die minse mèt chrysante nao de kirkhof gaon
en mèt Allerziele in gedachte aan de graver staon…
Den weit ich – ich tèl ein jäörke aojer
en ’t veultj van eiges ouch get kaojer.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 2 oktober 2022
QUO VADIS?
Óm vief oor al duuster,
waterkaod,
’ne zore oeastewindj
jeugtj de blajer door de straote.
Meug door ’t gesleip van hot nao haar
luiptj Samir hie verloeare róndj,
wètj neet waat hae zuut en veultj,
jao…; kaoj
mer neet ziene qabow
jao…; windj
mer neet ziene dabayl.
Naojaor bie ós zaet ’m niks,
hae kèntj det woeard amper,
net zoea min wie ich hum kèn.
Weurtj ’t vuuer ’m blievendj wintjer
noe de windj zich in ’t Weste drejtj
en oet ’ne kaoje hook wejtj?
Ich gaon gauw koeale hoeale
óm de staof te stoeake.
Har Sniekers
(gedicht)
Torna | Cultura 2 oktober 2022
KLAOR TAAL
Voetballers kalle van schwalbe en tackle
wielrenners weite te demarrere en remontere
politici debattere mèt de oppositie en coalitie
musici musicere van pianissimo tot fortissimo
koks bereide tournedos en steak au poivre
verpleegsters wirke interdisciplinair op de intensive care
tenieëlspuuelers actere op de bühne in ein scène
en virologe vroge óm lockdown en quarantaine.
Vraemdje wäörd allemaol –
den is aan hoes blieve toch gemekkeliker…
óm oet te spraeke teminste.
Karel Ruiten
(gedicht)
Torna | Cultura 4 maart 2018
OOS MARIAVELDJ
Mien aerpeleveldj, Hieërebós mit struuekoele hosanna puineheistere
óngere zomerhemel de Kruutsdaag nao de Waard, dennebós en polderplak
mit blaozers en vaan nao de rame van bóntj glaas van bleisteg in Kaevelieër
of de zandj in Banneux in det heilig jaor agnus dei of hie noe wa wiezoea
mit vader buusjop zie waopesjildj Stella Duce wo-aan twelf poezele en hood
In det veldj wo wied, wiedsaaf doe nag de zón zakdje toet oppe grónd
det landj, mie landj, mie vaderlandj van aofteschnitzelebuim en warbele…
brook mit paersbloomweie van dieke kattelieke boere mit stambookstiere
die mit snaps, snor, sigaar en proemesjiek kaldje nao de mès euver die en dem
euver vreuger inne kefee, doe en hie en hae mit häör wie ’t waas mit hem
Wie ’t woor gewaes mitte naobers die ónverhöds am Giebel en in Barmen
ane Reichsbahn in Elberfeld zote te manzjare mit rats, kuch en netelesop
waes wie dwank wie ein koosj de kónterluuer vanne kóllerabe mit kummel
drónger mit hónger en vreugjaor-grenate van Hènge Korhaan doead de boeat
slaeg mit vlemmendj vuur, de zwaore aom en zwarte lóch aan Vlaot en baek
Nao die duuster daag móste men sjörge en wörge mit Stella Maris oppe rök
bang nao die lang stergenaegeldje nachte te voot vanne Pös toet inne kirk
oos sterre, kammeräöj mit baret, strepe en sjableermedaaljes klam trök
terang bulan mitte Zuiderkruis oet Bandoeng, Palembang en Timor
die droge ’t beeldj van hout en goud de moder en maag mit mantjel en kroean
Veer baedje ós doe nag mit kezelstein en gezaengend wit zilverzandj
sprinkeldje saoves inne naam braaf kruutsteikes bie wiewaterpötjes…
aevel kemuniezónjig vief veer vunkeldje ein sjouw op druueg struue
sjoor vuur en rouk euver daker van gesjèldje dennekaepers mit klet
en duudje kanteneers de brandjwaerspuit op houtere rajer drop aan
Netemin joog de zoere windj ’t vuur euver zès vleegveldjhoezer
verermdje mienwirkers jóng gezinne ram toet ane gróndj mit de
muibele vanne Hark wobie manskarels de rögkestrank rech hele
sjachereinige hoesvaders en moders mit dieke inkele zich krumdje
euver mager jankendje drubelkes bie ’t beeldj enne blome in oos Mariaveldj
Peter Berghs
(column)
Torna | Cultura 24 november 2019
VRAOG, VRAOG, VRAOG!
Mien väörig optraeje in Torna Cultura haet get vraoge aopegelaote. De “blowjob”, in dae column synoniem väör blaadblaozer, blaek väör ‘n deil van ’t publiek ’n ónbekindj fenomeen. Helaas, in mieërdere opzichte ….
Daoróm ’t dringendje verzeuk: is d’r dalik get waat ge neet sjnaptj, vraog vraog vraog. Ich kan uch, ouch zónger plaetjes, hieël good oetligke det “felatio” niks mèt postzegels van doon haet, net zó min as “cunnilingus” ‘ne Romeinse keizer waas. “De Romeine haaje gein postzegels” huuër ich ? Den sjtraks mer same google op felatio en ..cu.. ..be.. …uh .. det anger, misschien det nao 25 of 40 jaor monogaam huwelik den toch eindelik ‘t “heerlijk avondje” moog aanbraeke.
Minder monogaan ging ‘t d’r väörige waek aan toe op NPO3, in ‘n docu äöver poly-amorie. Waat is poly-amorie. Poly-amorie hèltj in det emes d’r mieërdere leefdjesrelaties op nao hèltj. Vraemdjgaon, zultj ge zègke. Nae, bie poly-amorie gebäörtj det mèt volledige insjtumming van alle partners.
En noe dich !
Bie de interviews zoot ich op ’t puntje van miene sjtool. Aopelik kaldje ze äöver mekaars relaties. Dao wore d’r zelfs bie die vief of zès partners haje, leefhaje. Soms mèt drieë of vere in ein hoes, mer soms wore ’t ouch mieërvoudige LAT-relaties. ’t Ging trouwes neet óm de seks, in eder geval neet allein, mer óm leefdje, genegenheid en alle biebehuuërendje complicaties.
Noe veul ich zelf echt gein behoefte óm poly-amorie te gaon bedrieve, want det liektj mich emotioneel en väöral financieel gein haolbare kaart, mer toch blaef ’t óngerwerp mich zoeëdanig bezig hoaje det ich d’r op ‘ne gooie nacht äöver gedruimdj höb. Ich jao, in ’n poly-amoureuze situatie. Sjtóm hé.
Mer ’t kan nog sjtómmer want in miene ónnuuëzeligheid höb ich daags d’r nao op ’t werk oetgebrèdj vertèldj äöver dae druim. Ich waas op sjlaag de pispaol van de daag. ’t Lachertje van de zaal.
De ein nao de anger denigrerendje opmerking vlaog mich óm de oeëre.
“Doe mèns dich get zèk, dinks se ech det ‘r nog vrouwluu in dien amoureuze präötjes trappe? Druim lekker verder !” “Wie zoog ze d’r oet? ” ” Det weit ich neet mieër. Van minse in mien druime herinner ich mich meistal gein gezicht, echt waor.” “Nou, wae waal” repe mien collega’s in koeër “Blóndj ! wèdde ? Mèt ’ne bos hout väör de däör woeë hieël Thoeër definitief mèt van ’t gaas aaf kan.” “Waat haaj dien poly-madam väör kleier óm ’t lief ?” “Ouch det weit ich neet mieër jónges.” “Haha, det zal den wal neet väöl zeen gewaestj. En waat haet meneer de poly-druimer allemaol oetgesjpoeëktj mèt zien poly-vlam?” Ich, weer: “Ieërlik, we höbbe allein gewanjeldj en gekletstj”. “Gewanjeldj, sjuunsmarchere bedoel se. En kletse ? Op die blanke betskes jao.” De hilariteit sjtaeg toet groeëte huuëgdje. “Raegendje ’t nog in diene druim of waas dae vaneiges naat ?”
“Nae jónges dao is echt niks gebäördj. Behalve ’n hieël serieus en deepzinnig gesjprek, net wie vreuger.” “Wach effe, as dich in dien druime net zó hel sjnurks as hie op de aafdeiling, den waas mevrouw poly-amorie allang weggerendj mèt de poly-vingers in de poly-toetendje oeëre.”
Ich kraeg ’t sjpaans benauwdj en waas zelfs bang det miene poly-amore druim nog zooi eindige in de Polie-kliniek van Laurentius.
’t Duzeldje mich en vaag huuërdje ich emes rope: “Hey Peter, det gedruimdje poly-mokkel van dich zal toch op zien minst ‘ne poly-mystieke naam höbbe gedrage: Delilah, Cleopatra, Gwendoline … “ Mèt mien lèste krachte sjödje ich van nae, “Väör zóver ich mich herinner, heet ze Esther.” Teleursjtèlling al-óm. “Is det alles, gewuuën Esther ? ”
“Nae, neet gewuuën Esther …… Poly-Esther ….”
Ich wins uch nog ‘ne poly-ammesante Torna Cultura …