Op wach

Moorzeel allein… of in gelid
sjouwer aan sjouwer naevenein,
steit hae te haoje aan de straot –
oze greunbakseldaot.

Meistentieds midde in de nach –
mer ouch dèks smörgesvreug
ratelendj en rollendj nog flot
nao de stoeprandj gebrach.

Wied e-weg zuus se ‘m mèt flikkeruig al kómme,
huuers hum van dónbie gevieërlik grómme –
det gael monster mèt oeapegesperdje moel
op struiptoch nao ós verzameldj voel.

Mèt ziene lange erm opzie
grieptj hae de greunbak bie de prie,
kieptj dem op de kop…
en vritj in eine kieër alles op.

Sjèlle, sjale, besjummeldj broead,
eine aafgeknaagdje hanepoeat –
Aoh! waat kan d’r zich begaje…
vuueral somers aan die vese maje.

Zoea maaktj hae de burger blie
in oos weggoeajmaatsjappie.
Mer stank achteraaf neet raar te kieke
es Maaslandj zien soldij op kumtj strieke.