Dichte

Ze vraoge mich waal ins:
‘Wie duis se det noe… det dichte?’

‘Och…’ zèk ich, ’doe paks get wäörd,
neet te zwaor… leefs lichte
zèts die achterein,
den bès se al bienao klaor…’

’Jao… waas det mer waor
det ‘t zoea mekkelik is.
’t Mót toch ouch rijme
es ich mich neet vergis?’
‘Kloptj…! Gewuuen twieë wäörd numme
die in klank uueverein stumme.

Mer… zèt neet zoeamer get bie-ein
wie in ’n goodkoup sinterklaosrefrein!
Es dichter mós se laote blieke
in eige zeel te wille kieke
en te sjuve, sjrappe en sjore
waat dèks dagelang kan dore.

Kiek waal oet… gank niks verknoeaje
door get goods weg te goeaje.

Soms kumtj ’t d’r zelfs op aan
oppernoew te beginne… van vuueraafaan.
Toet se dulgedrejdj in de kop
meuggeprakkezeerdj zuchs: ich stop!

Zörg det ’t ritme lekker löptj
en de zin zich nörges ströptj.
Plök get humor, strui ‘n grepke,
reur det ónger dien poëtisch pepke.
Blieve preuve of ’t nog waal smaaktj
waat se vaerdig höbs gemaaktj.

Ein nach wegzètte in de kelder –
daonao pas oetservere op de telder.

Zoea…! Noe wèts se van besjeid
wie ‘t mèt det dichte geit.
Perbeer gewuuen op dien maneer
den kumtj allich get op papeer
en maaks se strakkes de laezer blie
mèt dien zelfgesjreve poëzie.’

‘Danke vuuer dees versjes-sjrieve-lès,
ich gaon perbere, doon mien bès.
Mer wach… vertèl mich nog ein dink:
woea verkoupe ze dae dichtersink…?’